Gezamelijke rolgedicht van bewoners en betrokkenen

Apollo 30 jaar

Een dag later,
klanken van gisteravond overspoelen de tuinkamer met
jazzy sferen.
Bij verhalen en dichtregels van en over
Bart Chabot.
Zoals hij toen bij zijn optreden dertig jaar geleden
de Christelijke huisvrouwenvereniging geschokt de tent uit joeg.
Maar van toen is hij er vandaag wel
en die huisvrouwenclub
niet meer bij.

Wij luisteren en doen elkaar verslag waarvan we
hebben genoten,
tijdens het Apollo-jubileum
en vervallen vanzelf in anekdotes over dertig jaar,
terwijl we gezellig frühschoppen naar oud Limburgs gebruik,
met een borrel na de zondagmorgen mis.
Wij zwijmelen nog na bij de muziek van Jumpin’ Jive
en horen nog eens: 

‘the Boulevard of broken dreams’.
Tot deze zondag voorbij is en de nieuwe werkweek al
open kaart speelt, nemen wij vandaag dierbare
indrukken,
in ons gesprek,
naar morgen mee.

Lees ze maar.
Ze komen van gisteren voorbij.
Hoort, hoort, zegt het voort
Apollo staat aan de poort!
Men sprak van weldaad noch schande
Woorden vallen van de daken
vormen zinnen op de straat.

Muren worden met poëzie behangen
en theatraal gevangen
door een klank of een gebaar.
Zo zijn wij met elkaar een
symfonie van woorden.

Harderwijkers treden vandaag
in het voetspoor van Rederijkers,
die in een eeuw of wat geleden
voor burgers trachtten op te treden
met sketch en lied en tot vermaak
al verkondigend:
‘Apollo heeft mij menigmaal geïnspireerd,
ik heb er met veel plezier gezongen en
gedeclameerd.’

Hier waar dichters ooit hun woorden
op het letterpad van de stad
schreven, lezen wandelaars hun gedachten en dromen.
Een mooie plek om weer met jou te zijn op de markt.
Het water speelt met gedichten en gezangen.
Bij het afscheid
straks word ik weer door heimwee bevangen.
De stad zindert op deze mooie septembermorgen
als ook de dauw haar net verlaten heeft.

Ik lees door sombere luchten altijd de glinstering
van een zonneregel.
Op een geplaveid gedicht schijnt immer zonlicht
door de schaduw onder
de Ginko Biloba.

Maar laat ons gezamenlijk verder terug de tijd
in- en uitwandelen,
zien wat of wie we ontmoeten.
In elk geval literaire grootheden en ander gespuis!
De verbroedering, de regenboog en een kring van mensen.

Poëzie is een spel van rijm – en telwoorden,
van knippen en plakken.
Verwondering is de wieg van de creativiteit.
Apollo en de taal
is zonverlicht een inspiratiebron.

Een daad van woorden uit mijn mond als:
de weemoed,
de liefde.

De klank wankelt niet en Apollo doet leven.
Zoals Lucebert ooit zei:
‘Alles van waarde is weerloos’.

Harderwijk, 24 september 2016.
Verantwoording:
Dit gedicht is gebaseerd op de rol met poëzieteksten zoals deze tijdens het festival op 24 september 2016 door de stad ging en door voorbijgangers zijn opgetekend. In belang van de uniformiteit en de logische opbouw van het gedicht hebben wij de vrijheid genomen om bij de ingebrachte teksten aanpassingen aan te brengen. Mochten er bestaande citaten of tekstdelen zijn vermeld dan berust dat op louter toeval. 
Michel Martinus en Wietse Hummel.